Vanmorgen was er opeens een breekpunt. Herman was er, Mark, Marijke en Margo en het was òp. Ik ben zó moe, voel me zó ellendig en wil zó graag dat het maar afgelopen is, dat ik maar bleef huilen. Mark was vooral goed in doorvragen. Ik vond dit nog niet  ‘ondragelijk lijden’ omdat niets heel overheersend is en ik eigenlijk lijd aan heel veel bij elkaar. Uitzichtloos is het natuurlijk wel. Als ik maar een tijd kon slapen, liefst een hele tijd. Heel eerlijk gezegd voor altijd.

Herman had intussen de huisarts gebeld en die kwam vrij snel. Omdat ik dacht dat dat slapen wel te regelen zou kunnen zijn, belde Mark Liesbeth en Annemieke en ook Marijke die inmiddels weer naar huis was.

Het leverde natuurlijk even paniek op. De jonge huisarts, Rob, begon gewoon steeds weer opnieuw met uitleggen en betrok iedere nieuwkomer er weer bij. Het komt erop neer dat gaan slapen met de pillen die ik heb hooguit een uur of zes slaap oplevert en dan waarschijnlijk een slapeloze nacht kost. Palliatieve-24-uurs-sedatie levert wel een goede rustpauze op, maar dat kan een huisarts niet op eigen houtje. Dat moet worden aangevraagd en daar is een team verantwoordelijk voor. Nog een mogelijkheid is Methadon om me over het geheel wat beter te voelen. Zelfs voor een huisarts is daar niet direct aan te komen. Hij beloofde beide wegen in te slaan en ons later terug te bellen. Hij vond mijn lijden overigens wèl ondragelijk genoeg. Probleem bij het te vroeg instellen van palliatieve sedatie is dat  het dan heel lang kan gaan duren en dat is heel naar, vooral voor de omgeving.

Inmiddels is alles in gang gezet en dat is ook van belang in verband met het weekend. Het geeft mij in ieder geval een rustig gevoel. Ik ben ook zó blij dat we met het gezin en Margo op één lijn zitten of telkens weer komen.

De kans op zinnige blogs door mij wordt kleiner. Ik heb ervan genoten een podium te hebben om mijn gedachten te ordenen. Jullie rol als lezer was daarbij voor mij onmisbaar.