Aaltje is thuis. Op dinsdag 14 september  van 19 tot 20 uur en op woensdag van 15 tot 16 uur kun je afscheid van haar nemen. De begrafenis zal zijn op zaterdag aanstaande om 11 uur.  (Het adres is bekend bij degenen voor wie dit berichtje is bedoeld.)

De afgelopen dag  werd het intens verdrietig zijn met mijn kinderen telkens voor kortere of langere tijd onderbroken door de vereiste aandacht voor allerlei praktische zaken.  Een heel vreemde mengeling dus van tijden van verdriet en troost en tijden waarin ik op moest bellen, mailtjes moest versturen, gesprekken moest voeren over allerlei details rond de uitvaartdienst en de begrafenis.  En natuurlijk heb ik ook de vele mails en reacties op deze blog gelezen.  Wees ervan overtuigd dat ik daar op zal reageren, al kan het een tijdje duren. (Tenzij ik je voor die tijd al heb ontmoet.)

Ik heb mijn hele lange dag (van half zeven tot nu, 13 sept. 00.35 uur) afgesloten op een heel bijzondere manier.  Marijke, Margo en ik hebben urenlang gezongen bij Aaltje, tot voorbij het middernachtelijk uur.  Liederen van Taizé, liederen van onze basisgroep en andere liederen en liedjes die wij vaak met Aaltje hebben gezongen.  Ik was verbaasd dat me dat zo goed lukte.  Ik had verwacht dat ik juist door de schoonheid van melodie en tekst overmand zou worden door verdriet en geen woord zou kunnen uitbrengen. 

Ik ga nu slapen, getroost door de ervaring van diepe verbondenheid met Aaltje en met anderen die mij heel dierbaar zijn.