Iedereen uit mijn omgeving die de laatste tijd bij Aaltje op bezoek is geweest is er stellig van overtuigd:  Aaltje heeft op een voorbeeldige en bewonderenswaardige wijze de gevolgen van haar ernstige ziekte  aanvaard en verwerkt. Haar eigen dood  heeft zij niet echt als een probleem ervaren. Ze was er altijd al van overtuigd dat zij niet oud zou worden.  Doordat wij zo jong zijn getrouwd heeft zij, ondanks haar relatief jonge leeftijd, al haar kleinkinderen nog jaren meegemaakt. 

Vanzelfsprekend was ze erg begaan met ons die achter zouden blijven.  Ze voelde zich zelfs schuldig over het intense verdriet dat zij ons zou aandoen.  Ik heb natuurlijk geprobeerd om haar ervan te overtuigen dat niet zijzelf maar de ziekte de oorzaak was van ons verdriet.  Maar of mij dat echt is gelukt?  Aaltje beschikte namelijk over het vermogen zich schuldig te voelen, ook als daar volgens mij helemaal geen aanleiding toe was.

Deze blog wordt vele keren per dag bezocht, soms meer dan 850 keer !  Ik kom uit een hele grote familie, we hebben veel vrienden en kennissen, maar ik weet ook dat de blog wordt gelezen door mensen die wij niet kennen.  Maar zij kennen ons wel een beetje, alleen via onze berichten op de blog.  Dat zo’n  digitaal contact toch tot een vorm van verbondenheid kan leiden blijkt bijvoorbeeld uit de volgende reactie van één van onze vaste lezeressen: ‘Ook ik mis Aaltje, moet je nagaan!’

Deze digitale verbondenheid overschrijdt ook onze landsgrenzen.  Goede vrienden in verschillende steden in Duitsland volgen de blog,  waarbij taalgrenzen geen onoverkomelijk probleem schijnen te zijn. 

Vanmiddag kwamen weer veel mensen om afscheid van Aaltje te nemen. Die verzekerden mij ervan dat Aaltje er nog steeds ‘mooi’  uitziet.   Voor mij persoonlijk is het vele malen belangrijker dat ik samen met mensen mijn verdriet en het pijnlijke gemis kan delen.   Gedeelde smart is halve smart.

Het lukt mij steeds beter om allerlei  zaken  rond de begrafenis (dat zijn er vele) uit handen te geven en toe te vertrouwen aan mijn kinderen en Margo.  Die zaken zijn bij hen namelijk in  uitstekende handen. Dat kan geen toeval zijn: zó hebben we onze kinderen immers opgevoed en dáárom is Margo onze beste vriendin (en om tal van andere redenen natuurlijk).