Ik was van plan om over de gedeurtenissen van gisteren te vertellen: de kerkdienst, de begrafenis en de bijeenkomst daarna in het gebouw naast de kerk.  Ik heb, bij nader inzien, goede redenen om mijn oorspronkelijke plan te laten varen.  Elke beschrijving zou te kort doen aan wat  onze kinderen en ik en  vele anderen gisteren hebben beleefd.  Ik volsta met te herhalen dat het voor mij de mooiste en ontroerendste uitvaart was uit mijn hele leven.

Iets heel anders:  ik heb me afgevraagd  wat ik nu het meeste mis.  Ik vermoed het volgende.  Ik kon met Aaltje op bijna elk moment van de dag mijn gedachten en gevoelens delen.  Nu blijf ik er in m’n eentje mee rondlopen. Zou dat ooit wennen?  En ik heb dan nog het grote geluk dat Aaltje en ik vier kinderen hebben (ik blijf ónze kinderen  zeggen) die bovendien dichtbij wonen en intens met mij meeleven. En ik met hen.  Hoe zouden mensen dat doen die alleenstaand zijn en  nauwelijks mensen hebben met wie ze de gewone belevenissen van de dag kunnen delen?   Ik moet nog veel leren als jonge weduwnaar.

Dit was mijn laatste bericht op deze blog.  Althans dat neem ik mij voor. Maar een mens is veranderlijk en ook ik ben een mens.