Ik geef mezelf nog enig respijt. Zoals aangekondigd was ik van plan de blog uiterlijk vandaag af te sluiten. En vanaf morgen niet meer elke dag te bekijken of er reacties zijn.

Ik ben – gelukkig – nog niet toe kunnen komen aan het vertellen over de dag van gisteren. En het ziet er nu naar uit dat ik daar in de loop van vandaag ook niet meer aan toe zal komen. Vandaar dus dat respijt.

Wel wil ik jullie alvast vertellen dat het de mooiste en ontroerendste uitvaartviering en begrafenis is uit mijn hele,  lange leven. Speciaal voor deze plechtigheid was een nichtje, mijn petekind, uit Londen ingevlogen. Jammer dat ik haar maar even heb kunnen spreken.  Ik zie ernaar uit bij haar en haar gezin te logeren.

Ik heb vele andere uitnodigingen gehad.  Dat kan wat mij betreft niet vrijblijvend. Als je me uitnodigt heb je een grote kans dat ik ooit bij je op de stoep sta (niet zonder eerst mijn komst aangekondigd te hebben). Jullie zijn dus gewaarschuwd!

Ik moet natuurlijk ook nog erg wennen aan mijn gloednieuwe burgerlijke status: weduwnaar.  Inderdaad, erg naar.