9789491618109_fcovr Van de blog van Aaltje is nu een boek uitgegeven met de titel “Alles gaat altijd weer voorbij”. Voor meer informatie over het boek of om het boek te bestellen, zie de site van Astoria Uitgeverij

De redactie van Olijfschrift heeft het voorwoord geschreven:

Begin 2010 werden wij, de redactie van het blad Olijfschrift (een uitgave van Stichting Olijf, netwerk van vrouwen met gynaecologisch kanker) geattendeerd op het bestaan van het weblog van Aaltje van Eunen. Aaltje had borstkanker gehad en bleek nu eierstokkanker te hebben. Om haar dierbaren te informeren was ze een blog gestart; zoveel makkelijker dan bellen en mailen!

Nu krijgen we wel vaker dit soort berichten en in eerste instantie deden we er niet veel mee. Er verschijnen namelijk best wel wat blogs en boeken en niet iedere blog of boek is interessant voor derden. Na een poosje echter, werden we via een ander kanaal ook geattendeerd op het bestaan van Aaltjes blog. Reden om het toch maar te gaan lezen.

Ieder van ons werd gegrepen door de toon van het blog. Het is geen klaagzang en geen verslag van een ziekte. Het blog is veel meer een persoonlijk ‘Dagboek van het Leven van Aaltje’. Want leven doet ze. Ze geniet van haar man Herman, hun kinderen en kleinkinderen, hun huis, haar beste vriendinnen, vakanties, feestjes, kortom: van het leven. In haar blog doet ze verslag van dat leven en tussendoor schrijft ze ook over haar ziekte en alles wat daarbij komt kijken: de ziekenhuisopnames, de relaties met artsen, verpleegkundigen en andere hulpverleners; voor ons allemaal heel herkenbaar. Ze schrijft over haar kleinkinderen maar ook over de lichamelijke ongemakken die het ziek zijn met zich meebrengt. Ze schrijft over Herman maar ook over het kabinet dat tijdens haar ziekteperiode valt.

Omdat Aaltje de dingen zo mooi verwoordde, vroegen we toestemming om één van haar schrijfsels te mogen plaatsen in het Olijfschrift. Dat mocht. Het werd ‘Duiven’, het blog van 28 april 2010. Daarin vertelt Aaltje dat ze zich niet lekker voelt, wakker ligt en zich door de duiven op het dak laat afleiden. Helaas, er zit een zieke duif tussen, meent ze aan het schorre gekoer te kunnen horen. Een parel van een stukje, tussen de vele parels.

Aaltje hoort in juni 2010 dat de eierstokkanker niet te genezen is. Er zijn weer uitzaaiingen geconstateerd en de artsen geven aan dat ze wel de pijn kunnen bestrijden maar haar niet meer beter kunnen maken. Ze maakt haar lezers op een mooie manier deelgenoot van het proces, dat die mededeling op gang brengt. Ook Herman schrijft zo af en toe een stukje, zodat soms ook zijn kant van het verhaal belicht wordt. Want kanker heb je niet alleen, kanker heb je samen. En ook Herman weet het mooi te verwoorden.

Doordat het blog zoveel in zich heeft – leven, angst, humor, relativering – is het een heel lezenswaardig blog. Een ontroerend blog ook. Daarom zijn we heel blij dat Herman en de kinderen hebben besloten het blog als een boek uit te geven.

Het blog – en nu dus het boek – kan steun bieden aan vrouwen met gynaecologische kanker, maar kan ook voor anderen waardevol zijn. Jammer, dat er door het overlijden van Aaltje een eind aan haar verhalen kwam.

De redactie van Olijfschrift

Margriet Boonstra

Baaike Brand

Rixt Jensma

Samira van den Oever Buitendijk