Inmiddels is bekend dat dit de beste periode is, de week vóór de volgende chemo. Er worden meer afspraken gemaakt en Herman kan ook meer zijn eigen dingen doen. Zelf heb ik ook de neiging om deze dagen uit te buiten. Nu kan het nog en belangrijker, het is ook leuk. Bezoek wisselt elkaar af, ik kook weer en bakte gisteren zelfs een simpel appeltaartje. Dat laatste lukte niet zo goed omdat in mijn heteluchtoven de onderkant niet goed gaar wil worden. De klussen waar ik geen zin in heb, blijven gewoon liggen. Die liggen er over een maand ook nog wel.

Wat vooral mijzelf opvalt is dat de plotselinge vermoeidheid er nu ook niet is. Ik buit het uit, maar alleen voor zover het goed voelt.