Het verbaasde mij gisteren hoe weinig ik voelde bij het horen van die toch wel gunstige uitslag. Ben ik zo doorgeschoten in het relativeren dat alles vervlakt? Dek ik mij in door niet meer iedere uitslag zo binnen te laten komen? Het zal allebei een rol spelen maar er is meer.

Kanker schept verwarring. De kanker die ik heb voel ik niet. Ik had veel last van het vocht bij mijn longen maar dat was geen kanker, hoewel het er indirect wel door veroorzaakt werd. Ziek heb ik mij gevoeld van alle behandelingen die de kanker moesten verdrijven waar ik nóg geen last van had. De waarden die meten hoe het ermee staat zijn iets abstrakts, ze zeggen niets over hoe ik me voel. Anderzijds zegt hoe ik me voel ook weer niks over hoe ziek ik al of niet ben. Ik herstel nu van de behandelingen van het laatste half jaar, los van hoe het met de kanker staat. Dat herstellen voelt goed.

Blijkbaar wordt mijn gevoel meer gestuurd door hoe ik mij hier en nu voel dan door metingen van waarden. Ik voel geluk en tevredenheid als ik boodschappen doe, als ik eten klaar maak of een eindje omloop. Als ik piepkleine donshaartjes op mijn hoofd zie komen,  maar ook als ik een goede kombinatie van muts en sjaal gevonden heb. Als er vertrouwde mensen om me heen zijn, waar ik dingen mee kan delen. Dát zijn de dingen die me raken, veel meer dan getallen die omhoog of omlaag gaan.

Als ik zwart draag vraagt Herman nogal eens of ik soms naar een begrafenis ga. Vandaag zal hij het niet vragen.