In emoties ben ik niet zo goed. Beter gezegd: ik kan niet zo goed bij mijn emoties. Ik heb in de loop van der tijd technieken ontwikkeld om niet zo erg te voelen wat er te voelen valt. Dat komt me meestal wel goed uit maar ik heb er ook last van. 

Als ik me afvraag wat ik nog te doen heb in dit leven, dan is het eelt op mijn ziel iets waar ik wat aan wil doen. Ogenschijnlijk heb ik er alleen zelf last van, maar het belemmerd me ook in contact met dierbaren.

De psychologe van het ziekenhuis is goed, maar bij verbale therapieën blijft mijn afweer doorgaans prima in stand. Op aanraden van Marijke en Liesbeth heb ik een afspraak gemaakt met een therapeute in Haarlem, zij hebben daar allebei goede ervaringen mee. Langzamerhand kom ik op een leeftijd dat ik naar mijn kinderen luister als ze me advies geven. Het zijn inmiddels wijze volwassenen.

Ik was er wel gespannen over. Ik kan moeilijk zeggen: “Help me mijn afweer te herzien maar kom niet aan mijn afweer”. Vanmiddag zou ik naar haar toe gaan en vannacht heb ik er slecht van geslapen. Ze belde af, ze is vannacht ziek geworden. Verwarring dus, gevoelens overhoop.  Het werkt al voordat ik er geweest ben.