De kikkervisjes zijn huisdieren zolang ze in een doorzichtige pot in de kamer staan. Er zijn er uiteindelijk een stuk of tien uit het dril gekomen. Dat is te overzien. Het lijkt of ze dood in het water hangen totdat ik de pot oppak, dan schieten ze kwispelend in het rond. Herman heeft gisteren bij de tuin van Marijke vers slootwater geschept, dat vast vol zit met eetbare waar voor kikkervisjes. Marijke vroeg zich terecht af of er dichterbij ons huis geen sloot was.

Ik weet ook gelijk weer waarom ik geen huisdieren wil, het is zorg! Ik wil natuurlijk niet dat door mijn toedoen die beestjes het leven laten. In de tuin loop ik te kijken naar goede plekken om ze uit te zetten. We hebben wel een soort modderbak met waterplanten maar of die geschikt is? Ik heb een klein bakje ingegraven waar slootwater in kan, maar ik zie de buurtkatten er al belangstellend omheen zitten en vogels zullen ze ook wel lusten. In de dichtsbijzijnde sloot kieperen is verreweg de beste oplossing, maar dat doe je niet met een verjaardagskado. Ik ben bovendien ook wel benieuwd hoe het verder gaat met de kikkervisjes en vooral in welk tempo.

Ik weet niet welk percentage het in de natuur van kikkerdril tot kikker schopt, het zal niet zo hoog zijn. Maar deze zijn aan mijn zorg toevertrouwd en nog wel door mijn kleinzoon en dat maakt alles anders. Er ontstaat zelfs een soort hechting. Als het aan mij ligt verlaten ze onze tuin pas als volgroeide kikkers. Een hele zorg, dat wel.