Toen ik eenmaal de stoute schoenen aan had, heb ik ook maar een jas aangetrokken. Stok mee en naar buiten. Naar het eind van de straat gelopen. Wel het dichtsbijzijnde eind. En terug natuurlijk. Het viel niet tegen, behalve het tempo dan. Dat blokje om gaat er deze week ook nog wel van komen.

Blokje om doet me aan mijn oma denken. Als ik daar bleef slapen liepen we ’s avonds een blokje om. We keken overal naar binnen. Thuis mocht dat niet. Oma vond dat ze dan de gordijnen maar dicht moesten doen. Dat deed zij natuurlijk wel, als de schemertijd voorbij was. Schemeren deed oma tot je elkaar bijna niet meer kon zien, dan pas ging de lamp aan en gingen de gordijnen dicht.

Wat zo’n nog niet eens gemaakt blokje om al niet in de herinnering roept. Ik ben inmiddels een stuk ouder dan mijn oma toen. Ik vond haar natuurlijk stokoud.