Vorige week maandag stuurde ik onderstaande brief naar de Volkskrant. Vandaag kreeg ik een mail dat mijn brief geaccepteerd was voor publikatie, maar dat dat uiteindelijk toch niet gebeurd is. Andere actuele onderwerpen gingen voor. Dan maar publikatie op mijn eigen kleine podium. Ik ben mij ervan bewust dat ik maar een klein aspect van het probleem belicht. Dit onderwerp heb ik gemist in de discussie, maar het kan mij natuurlijk ontgaan zijn.

Uit vrije wil.

De discussie over legale hulp bij het beëindigen van een voltooid leven zou ik graag wat naar voren trekken. Ik leef in een land waar een keuze is om een kind met een handicap al of niet geboren te laten worden, waar versleten organen en gewrichten vervangen kunnen worden en waar heel veel ziektes met succes bestreden kunnen worden. Mooi. In dat land worden we dus, min of meer gezond, ouder.

Veel van de nadelen van oud worden zijn medisch niet op te lossen.  En dan kan er een situatie ontstaan waarin het leven wel lang, maar niet leuk meer is. De logische volgende stap is de vraag naar een oplossing om het leven op een humane manier te beëindigen. Heup vervangen, hartklep vervangen, veel antibiotica geslikt, een keer gereanimeerd en dan een vervanging voor een natuurlijke dood.

Ik respecteer de wens en vind dat er een zorgvuldige regeling moet komen voor wie dat wil. Maar……moet niet ook de discussie gevoerd worden of alles wat medisch gezien kán ook wel moet? Zorg voor goede begeleiding bij het besluit om een behandeling al of niet te ondergaan. Ik pleit ervoor dat doodgaan in een eerder stadium een geaccepteerd alternatief mag zijn.

De maakbaarheid van het leven tot de laatste adem is een illusie.