Op mijn e-mail over mijn ziekenhuisbevindingen aan de huisarts kwam een kort antwoord: “Kom vanmiddag langs”.

Ik had onder andere geschreven dat ik met hem ook wilde praten over al of geen chemo. Hij nam er rustig de tijd voor. In het kort komt zijn mening hierop neer: opnieuw een chemokuur aangaan geeft de verlenging van leven die de chemokuur zelf duurt. Het levert hooguit een korte verbetering op, àls het dat al oplevert.
We zullen hetzelfde ook nog voorleggen aan de gynaecoloog en eventueel opnieuw aan de oncoloog als ik dan al niet zelf een besluit heb genomen.

Ik besprak ook met hem dat ik geschrokken was van het vergevorderde nare stadium waarin mijn buurman in het ziekenhuis verkeerde. Zijn antwoord daarop was min of meer geruststellend. Hij verwacht dat er zich in mijn geval geen totaal nieuwe dingen zullen voordoen. Wat er al was kan terugkomen: kortademigheid, benauwdheid door pleuravocht en pijn op de plekken die al bekend zijn. Veel vocht in de buik zou er nog bij kunnen komen, maar dat is ook af te tappen. De drie punten waar hij problemen verwacht zijn: vermoeidheid, benauwdheid en pijn. Beetje raar om dat geruststellend te noemen, maar dit zijn wel de terreinen waar ik al ervaring mee heb. Hij verwacht geen onverwachte dingen zoals bijvoorbeeld enge ontstekingen of tumoren op nieuwe plekken.

Mijn huisarts is een oude rot in het vak, ik vertrouw op zijn ervaring. Ook fijn om te weten dat hij nog een jaar wil blijven werken, dat duurt mijn tijd wel uit. Het lukt altijd wel weer om ergens blij mee te zijn.