Gisterenavond had ik het koud. Margo had bedacht om voor de nacht een dikker dekbed te nemen. De ramen zijn open dus het koelt hier behoorlijk af. Lekker warm ondergestopt ging ik om half tien slapen. Om half elf werd ik wakker met een vreselijke nachtmerrie: ergens niet uitkunnen, geen stem om te schreeuwen, verschrikkelijk. In het vervolg de ramen maar pas open als ik er al warm in lig. Gebeld, dekbed verwisseld en daarna goed geslapen en vooral gezellig gedroomd, al weet ik niet meer wat.

Mijn lijf raakt gewend aan hulpeloosheid en accepteert het min of meer. Mijn hoofd denkt nog steeds: “Dat doe ik even zelf”. Een hoofd zou toch beter moeten weten.

Gisteren afspraken gemaakt over de blog. Ik blijf het doen zolang ik het kan en leuk vind. Als het niet lukt, zet Herman vóór twaalf uur iets op de blog over de oorzaak daarvan.  Zolang ik het zelf doe streef ik ook naar vóór twaalf uur.